با عرض سلام وخسته نباشید خدمت شما استاد گرامی خواستم چند لحظه ای وقت شما رابگیرم واز مشکلی که دارم برایتان بنویسم من ریحانه 19 ساله هستم به دلیل مشکلاتی از کودکی تا به حال داشتم دچار ضعف وجودی شدید از لحاظ اعتماد به نفس هستم من به مادرم بسیار وابسته بودم اما متاسفانه در سنی که بیش از همیشه به ایشان محتاج بودم یعنی در14 سالگی مادرم را از دست دادم در آن روزهای سخت که به حمایت بیشتری نیاز داشتم تنهاییم افزونتر شد و گاهی بعضی زخم زبان ها بسیار آزارم داد پزشکی به من قرص هایی برای آرام کردن داده بود که متاسفانه با مصرف آنها فقط بی خوابی به دست آمد من از آن زمان نمی دانم همیشه وقتی بیش از چند ساعت از خانواده ام دور بمانم فکر می کنم آن ها را ازدست می دهم دست خودم نیست همیشه اظطراب دارم بسیار حساس هستم نسبت به رفتارهای دیگران وبا کوچکترین عملی ناراحت می شوم زود رنج وعصبی.بسیاری از اوقات نادیده گرفته می شوم گاهی فکر می کنم شاید رفتار من باعث این عامل شده اما تا جایی که در توانم هست به همه محبت می کنم یکی از دوستانم می گفت تو به خاطر این عامل به اطرافیان اجازه می دهی رفتار نادرستی در قبال تو نشان دهند و این تنها مشکلاتم نیست من همیشه از در مقابل جمع صحبت کردن ترسیده ام مثلا کنفرانس دادن که بیش از مرگ از آن میترسم دست خودم وقتی می خواهم کنفرانس دهم دستانم می لرزد وعرق میکند احساس میکنم الان نقش بر زمین می شوم و همه چیزخراب می شود تاکنون کار های زیادی انجام دادم از انجام تمرینات تا صحبت کردن با دیگران راجع آن اما هیچ کمکی به من نشد فکر میکنم تا زمانیکه این مشکلات با من است هیچ گاه طعم شادی را حس نمی کنم  من دختر بزرگ خانواده هستم و در خانواده ما یعنی در فامیل هم سن وسالی ندارم یکی از صمیمی ترین دوستانم چند ماه پیش از دست دادم او میدانست از زندگی و خانواده هم نامادری ام ...خیلی احساس تنهایی میکنم احساس وحشتناکی است به قول دکتر شریعتی که چه قدر زیبا میگوید:کاش می شد جهان رام زندگی آرام ملکوت زیبا اما آشنا هستی مطلق اما صمیمی همه چیز جاوید اما همواره بدیع نه گذشته و خاطره رنجور نداشتن ها و نه آینده واندیشه هراسناک از دست دادن ها...ببخشید که وقتتان را گرفتم از شما ممنون می شوم که مرا راهنمایی کنید منتظر جوابتان می مانم.. باسپاس خدا نگه دار

سلام
من از بچگی خیلی آروم وکم حرف بودم وتنها هم بازیم خواهرم بود و در همه ی مواقع به خاطرخواهرم از علایق خودم می گذشتم در آن زمان پدرم به خاطر شغلش تقریبا هیچوقت خونه نبود ولی در هفت سالگی ام  پدرم ما رابه شهری برد که در آنجا شغلش ثابت شده بود وما همیشه با هم بودیم من به مدرسه رفتم من تلاشی برای دوست یابی نمی کردم ولی به خاطر زیباییم همه ی بچه ها دوست داشتن که با من باشند  ومن هیچوقت تنها نبودم ولی اکثراوقات ساکت بودم پدرم همیشه می گفت توخجالتی هستی ودر هر جا وپیش هر غریبه وآشنا مدام در این مورد حرف میزد که دختر بزرگم خیلی خجالتی است ومن هم باور کرده بودم وهر جا که می خواستم ابراز وجود کنم به خودم متذکر می شدم که من خجالتی هستم ونباید حرف بزنم درکلاس چهارم وپنجم معلم هایم مدام به من تذکر می دادند که خجالتی نباش اگر این طور باشی حقت پایمال می شه ودروان راهنمایی را نمی توانی بگذرانی من به اول راهنمایی رفتم (با دلی پر از دلهره) افت تحصیلی داشتم از بچه ها کناره گیری می کردم ودر خانه هم در مهمانی ها شرکت نمی کردم وقتی با مادرم به دکتر مراجعه کردیم گفت چیزی نیست به خاطره سن بلوغ این رفتارها طبیعی است بزرگتر بشه بهتر میشه ولی من دردبیرستان بدتر شدم وحالا در24 سالگی وقتی در جمعی حاضر میشم ناخودآگاه خودمو جمع می کنم قلبم تند میزنه عرق می کنم قرمز میشم ودستام میلرزه در صورتی که قبلا فقط قرمز می شدم به خاطره این حالتها قید دانشگاه رازده ام من نمی توانم یک لحظه تنها از خانه خارج شوم وخرید های شخصی خود را انجام دهم واگر بخواهم وسعی کنم از این زندان خارج بشوم نگاههای متعجب وپرسشگر اطرافیان دلسردم میکنه من توسنی نیستم که بخوام عمرمو تلف کنم تو6سال گذشته پیش دکتر های مختلفی رفتم ولی همشون برای اضطراب وافسردگیم دارو تجویز کردن که تاثیری نداشته الان در اوج نا امیدی به شما روآوردم
باتشکر

دارم دیوانه می شوم . در حالی این جملات را می نویسم که از شدت اشک  خوب حروف را نمی توانم ببینم. آقای دکتر در شهری زندگی زندگی می کنم که کمتر متخصصی را می توان آنجا پیدا کرد. برای همین افتاده ام دنبال مشاوره اینترنتی . دیگر لذتی از زندگی نمی برم . از خودم  متنفرم. احساس می کنم موجود بی فایده ای هستم. نمی دانم چه باید بکنم. می دانم بیمارم . بیشتر احتمال میدهم که این افسردگی بعد از زایمان باشد که ادامه پیدا کرده و درمان نشده و حالا به صورت تمایل کشنده به مرگ در من بروز کرده . البته من سابقه افسردگی در گذشته را هم داشته ام  چند جلسه ای پیش دکتر خدیو زند  روانکاوی شدم که خیلی خوب بود و راستش هزینه های بالای دکتر در آن زمان دانشجویی برایم بسیار دشوار بود واز یک خانواده کارمند نمی توانستم کمک بطلبم. ضمن اینکه آن مراجعات نیز مخفیانه بود. آقای دکتر من دو بار سابقه خودکشی داشته ام یک بار در 16 سالگی و بار دوم در 23 سالگی. الان حالت عجیبی دارم هرچند اینبار از خودکشی کردن می ترسم  و شاید احساس می کنم تعلقات بیشتری به دنیا دارم ( مانند همسر و فرزندم) اما اندیشه مرگ مرا رها نمی کند . بعد از مرگ برادرم  که کاملا" ناگهانی بود ،افسردگی و میل به مرگ در من بیشتر شده. نمی دانم چه باید بکنم. کاش شهامت چند سال پیش را داشتم و خودکشی می کردم و دیگر مجبور نبودم هر روز بمیرم و از زندگی بهره ای نبرم. آیا شما می توانید به من کمک کنید.؟ حتی اگر لازم باشد می توانم هزینه درمان را هم بپردازم چون الان شاغلم . و دنبال یک درمان کامل می گردم نه یک درمان موقت یا فقط گرفتن چند جواب برای تسکین موقت. آقای دکتر خواهش می کنم اگر خودتان نمی توانید به من کمک کنید کسی را به من معرفی کنید. خواهش می کنم خواهش می کنم. می ترسم در این عصبانیت ها و افسردگی ها به پسرم آسیب برسانم البته فقط آسیب جسمی منظورم نیست .می ترسم در اثر رفتار های نادرست من او هم مثل من آینده تاریکی داشته باشد. خواهش می کنم کمک کنید. لطفا" نوشته های مرا در سایت نگذارید .من از گروه های همدرد بدم می آید و از ژست های روانشناسانه ای که خودم برای دیگران گرفته ام و حال ممکن است دیگران برای من بگیرند بدم می آید.

سلام دکتر

دختری هستم 25 ساله با روحیه فوق العاده حساس که احساس می کنم دچار افسردگی روحی شدم

در گذشته زندگی فوق العاده خوبی داشتیم یک خانواده 6 نفری بودیم (مامان.بابا. برادر و3خواهر  ) که باازدواج برادر و خواهر بزرگترم جمعیتمون روز به روز بیشتر شد به طوری که نود درصد روابطمون در کانون خانوادگی خودمون بود .

درد و دل کردن هایم- خرید رفتن هایم - تفریح کردن - رفت وآمدهام - هر چی که فکرشو بکنید من و 2تا خواهرام با هم بودیم عملا واژه دوست برای من بی معنی بود همیشه می گفتم آدم وقتی خواهر داره احتیاج به هیچ کس نداره

  در گذشته بارها خاطرم هست که شبها با وحشت از دست دادن پدر و مادرم از خواب می پریدم و وقتی مامان و بابا شروع به نصیحتم می کردند می گفتند اگر روزی ما کنارت نباشیم شما 3 تا خواهر باهمید هیچ وقت احساس تنهایی نمی کنید .

خواهر کوچکترم آرزوهای زیادی داشت که با توجه به توانایی ها و اراده ای که ازش سراغ داشتم مطمئن بودم به همه آرزو هاش می رسه مثلا از اول دبیرستان عاشق رشته ژنتیک بود هدفش ادامه تحصیل در رشته ژنتیک بود که سرانجام در رشته مورد علاقه اش قبول شد - همیشه شاگرد اول بود حتی توی دانشگاه -همزمان توی 3 تا المپیاد کاندیدش کردند ولی چون فقط میتونست یکی رو شرکت بکنه مدرس ب صلاح دید خودش اسمش رو برای المپیاد فیزیک رد کرد که خودش اصلا راضی نبود با این حال نفر اول المپیاد استانی شد و ...   . خواهر بزرگترم علی رغم ظاهر محکمش بنیه ضعیفی داشت که همیشه مریض بود با شایع شدن هر بیماری خودش و دختر کوچولوش جزو اولین  نفرات مبتلایان بودن با این حال هیچ وقت گله وشکایتی نمیکرد و یک دریا مهربونی بود معلم کودکان استثنایی بود انقدر توی کارش جدی بود و بقدری کمک به دیگران رو دوست داشت که همیشه مثل یک انجمن خیریه مدام پول جمع میکرد برای دانش آموزان بی بضاعت مدرسشون

یکی از دانش آموزانش در کنار نابینایی از حس لامسهخیلی ضعیفی برخوردار بود که تونسته بود خط بریل رو با استفاده از زبونش بهش یاد بده و به خاطر اینکار از وزیر آموزش و پرورش تقدیر نامه بگیره

عشق من توی زندگی دختر خواهرم بود آریانا با اینکه 3 سال بیشتر نداشت ولی از هم سن وسالاش بیشتر می فهمید همیشه توی بغلم بود گاهی اوقات اشتباهی صدام می کرد مامان

بابام آنقدرعاشقم بود که وقتی می آمد دنبالم  می گفت عین کبک خرامان خرامان می یای تا برسی پیش بابا - وقتی ازش یه چیزی می خواستم  تا اون چیز را برام گیر نمی آورد خونه نمی آمد وقتی هم بهش می گفتم انقدر هم مهم نیست بهم میگفت مگر میشه دختر چیزی بخواد و مهم نباشه  

نمیدونم چرا این چیزا رو مینوسم

  فکر کنم به این خاطر که بگم چقدر همگی با هم خوب بودیم و عاشقانه همدیگر رو می پرستیدیم.

به هر حال امسال عید توی یک سانحه تصادف بابا و 2 تا خواهرامو دختر کوچولوش رو از دست دادم برای همیشه

و الان تنهام. تنهای تنها دوست ندارم با هیچ کس ارتباط برقرار کنم حوصله رفت و آمد های دیگران که همه اش از روی ترحمه را ندارم. بیشتر دوست دارم بخوابم وقتی می خوابم گاهی اوقات خوابشون رو می بینم .می خوابم که ببینمشون.فردا می خوایم بریم مسافرت ولی من ازاین مسافرت هم بیزارم از کار کردن نفرت دارم

این رو فراموش کردم بگم که سال گذشته من عقد کردم و قرار بود نوروز 88 جشن عروسی بگیریم ولی الان به هیچ عنوان نه دوست دارم عروسی بگیرم بدون حضور خواهرام و نه حاضرم به هیچ جشنی برم بدون حضورشون زندگی برای من تموم شده هرکاری می کنم از روی اجباراست

 شوهرم یک شرکت داره که تا قبل از این موضوع بیشتر کار های شرکت به عهده من بود ولی حالا دوست ندارم حتی پام رو اونجا بذارم

جدیدا وقتی می خوابم کابوس میبینم ولی هیچی به کسی نمیگم تو روی همه میخندم تظاهرمیکنم که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده ولی دیگه از این همه تظاهر کردن هم خسته شدم فقط منتظرم

منتظرم که دوباره جمعمون جمع بشه  

حوصله شوهرم رو هم ندارم احساس می کنم چون هیچ کس  عمق درد من رو نمی فهمه نبایدخودش رو به من نزدیک بکنه

نباید کسی فکر بکنه که می تونه جای خالیه اونا رو برام پر بکنه

اصلا هیچ کس لیاقت نداره دربارشون با من حرف بزنه

می دونم که اشتباهه ولی روز به روز فاصله ام با دیگران و حتی خودم بیشتر داره می شه چی کار کنم ؟

سلام من 23 سال سن دارم مدرکم فوق دیپلم کامپیوتر و 3 سال که مشغول به کارم 2 برادر دارم و 1 خواهر که از من بزرگترند برادرانم ازدواج کردند و خواهرم مجد است برادرانم لیسانس حسابداری هستند و خدا شکر تونستند بدون کمک پدرو مادرم صاحب زندگی و خونه و ماشین شوند و خواهرم 28 سالش و اون هم در موقعیت خوبی هست ولی مجرد خواهرم لیسانس علوم آزمایشگاهی خواستگارهای خیلی زیادی داشت ولی به خاطر پسری که باهاش دوست بود همه را جواب کرد و الان به این نتیجه رسیده که دوستش اصلا به دردش نمی خورده و الان بسیار پشیمان وضع مالی متوسطی داریم ÷درم از اول اهل زندگی نبود و مرتب با زنهای دیگه رابطه داشت و آبروی ما را برده بود و هر چی داشت در این راه خرج کرد الان رابطه خوبی با هم نداریم یعنی کاری به کار هم نداریم و اون اصلا خبر نداره ما چی کار می کنیم و ما یاد گرفتیم که فقط رو پای خودمون بایستیم  با وام تونستیم یک خونه در گوهردشت کرج بگیریم و قبلا زمینی در کلاردشت داشتیم و الان در منطقه تهرانپارس مستاجریم و حدود 700 تومان در ماه قسط و اجاره می دهیم ÷درم از صبح روی ماشین کار می کنه و شب با بدبختی و دعوا مامانم یک مقدار پول ازش می گیره حقوق بازنشستگی هم می گیره بازنشسته ارتش من واقعا آدم حسابگری هستم همه این موضوع را می دانند و برنامه های زیادی با پول هام داشتم ولی تا الان اصلا پس انداز ندارم چون پول قسطهای خونه را می دهند خواهرم هم همینطور

حالا با این همه مشکلات و دعوا در خونه من 2 تا خواستگار دارم  اولی دوستم است که 24 سالش رشته عمران می خونه وضع مالی خوبی دارند و من خیلی دوستش دارم من قد بلندی دارم ولی اون هم قد من و به نظر دوستام از نظر قدی به هم نمی خوریم و قیافه متوسط 3 سال با هم دوستیم الان باید درسش را تموم می کرد ولی به اندازه 2 ترم خونده و همه را حذف کرده سربازی هم نرفته و سر کار هم نرفته و به نظر مامانمینا اهل کار و زندگی نیست و نمی شه روش حساب کرد چون هیچ سختی نکشیده یه خواهر داره که 22 سالش و با مادرش تو آرایشگاهشون کار می کنند و 24 ساعت در تفریح و گردشند و مامانش از من بدش نمی یاد ولی گفته هر موقع موقعیت دوستم درست شد جلو می یان چند واحد خونه هم دارند که یه واحد به اون می دن خیلی اخلاقش خوب و مشکلی از این لحاظ نداریم ولی اگه قرار باشه باهاش ازدواج کنم باید چند سالی صبر کنم و بعید نیست ماجرامون مثل خواهرم بشه برای همین مامانم مخالف دومی تو دندانپزشکی منو دید با خواهرش بود و از من خوشش اومد و خواهرش شماره منو گرفت و الان یه مدتی با هم صحبت می کنیم 27 سالش مهندس مکانیک سیالات و 1 سال از سربازیش مونده و الان به صورت پروزه ای کار می کنه متولد اراک چند واحد تو سر آسیاب دارند و الان تو تهرانپارس مستاجرند 3 خواهر و یه برادر داره پسر بزرگس و خواهر بزرگش هم ازدواج کرده از نظر قدی به هم می یاییم و قیافتن بد نیست و گفته خودش مقداری پس انداز داره مامانشینا هم مقداری کمکش می کنند و 20 میلیون برای رهن خونه داره ولی موقعیت کاری زیادی داره و الان تو یه پروزه با دوستاش کار می کننده که اگر جواب گرفتند 500 میلیون وام می گیرند تا این کار را شروع کنند و الان دنبال اونند و اگر اون نشه کار ثابت با درآمد یک میلیون خردهای می تونه داشته باشه من درست نمی شناسمش ولی به نظر پسر بدی نمی یاد ولی من ترجیح می دم یه مدتی باهاش آشنا بشم تا بشناسمش و خواهرم هم تکلیفش مشخص بشه بدن بیان  مامانم هم موافق با این کار ولی وقتی با دوستم صحبت می کنم نظرم عوض می شه بعضی موقع ها فکر می کنم خواستگارم که پول زیادی نداره به درد من می خوره من که نمی شناسمش اگه مثل بابام باشه من تحمل این بدبختی ها را ندارم چون واقعا خونه بابام سختی کشیدم و راحتی اونا رو به راحتی خودم ترجیح دادم و از خیلی چیزها که دوست داشتم گشتم بدون اینکه کسی قدر بدونه و این انتخاب برای من مهم به نظر شما دوست من به دردد زندگی می خوره و با خواستگارم چی کار کنم ممنون می شم اگه کمکم کنید مرسی

امیر هستم.36سال دارم,از کودکی دچار لکنت زبان شدید بودم.از 16سالگی به گفتار درمانی های متعددی مراجعه کردم ولی نتیجه نگرفتم.2 پسر دارم که آنها هم- خیلی کم -لکنت دارند,شاید بخاطر رسیدگی و طرز رفتار من لکنتشان مثل من شدید نشده است.از لحاظ کاری پیشرفتم خوب بوده از کارگر ساده شروع کردم.الان سرپرست قسمت رنگرزی و تاسیسات هستم.حتی بعد از اینکه بخاطر لکنت سال اول نظری را رها کرده و به خدمت رفتم.بعد از خدمت واستخدام در شرکت, بطور شبانه درسم را ادامه داده و توانستم در دانشگاه رشته شیمی قبول شوم.ولی باز دوباره دچار حاشیه های دردآور لکنت شده بطوری که علیرغم علاقه شدیدم به تحصیل.اصلا حوصله سر کلاس رفتن را ندارم.البته شاید تا حدی هم حق داشته باشم,چون واقعا

برای داشتن لکنت عذاب میکشم.احساس میکنم لکنت ,بیماری بچه گانه ای است که همه آبرو و حیثیت منو به باد میده.میدانید پسر من آلان پنجم است ولی من حتی یکبار هم به مدرسه او نرفته ام.زنگ تلفن خیلی عذابم میدهد,چون از برداشتن آن نفرت دارم.بخاطر همین لکنت بود که از 16 سالگی به طرف سیگار و حشیش روی آوردم. گفتار درمانگرها راحت میگویند با تکنیک صحبت کن ,تو میتونی,بله من میتونم با تکنیک و خیلی شمرده در مطب صحبت کنم ولی به من بگویید چطور میتوانم در انظار استرس خودم را کنترل کنم؟چطور میتونم این فشار را از روی خودم بردارم و با استرس صحبت نکنم

.

.

سلام آقای دکترابراهیمی

من یه مشکله خیلی نادری دارم که امیدوارم بتونید با راهنماییها و تجربتون بهم کمک کنید .

حدود چند ماه قبل تو راه برگشت از یه مأموریت در یکی از شهرستانهای نزدیک با دختر خانمی آشنا شدم که در نظرم خیلی جذاب اومد ، به یه نحوی سر صحبت و باهاش باز کردم و خیلی زود و طی چند روز فوق العاده با هم صمیمی شدیم ، شاید به خاطر اینکه هم من و هم اون از داشتن پدر به دلیل فوت محروم بودیم و اینکه برادری هم نداشت و تنها یه خواهر کوچک تر از خودش داشت که اینا باعث شده بود که مدت زیادی از روز رو با هم باشیم طوری که اگه یه روز همدیگه رو نمیدیدیم اون روز واسمون خیلی سخت میگذشت .

به هر حال من با خونوادش هم خیلی زود آشنا شدم و رفت و آمدم هم متعاقباً زیاد شد . تا اینکه یه روز بعد از یه ماه و نیم آشنایی به دلیل بد دلی بنده و اینکه یه اتفاقی افتاد که بد دل شدم تمام سیم کارت هاشو گرفتم  و همین موضوع ناراحتی ای رو به وجود آورد که باعث بی محلی من به اون شد ، تو همین اثنا یه خواستگار سمج داشت که شدیداً خونوادش میومدن و میرفتن تا اینکه موفق میشن که موافقت اینا رو بگیرن ودوباره بیان خواستگاری ( قبلا هم با هم یه دو ماهی جهت ازدواج آشنا بودن که به دلیل اینکه پسره قبلا هم نامزد محضری داشته ، آشناییشون به هم میخوره که بعد از 2 ماه با من آشنا میشه .)د

نهایتاً اینکه این خانم تو شرایط عصبانیت و( اینکه من هم از بابت یه خانم دیگه ای که 9 سال باهاش آشنا بودم ولی کم کم به اختلاف ها و تفاوتهامون پی میبرم واز این بابت در بلاتکلیفی به سرمیبردم) حساسی که بوجود اومده بود به من پیشنهاد کرد که اول با من ازدواج میکنه بعد تحت فشار خانواده ش و شوهر مامانش با اون پسره، که منم چون ناراحت بودم از روی نمیدونم چه حسی گفتم که اصلاً شرایط ازدواج رو تا 2سال دیگه ندارم .

این شد که با تمام علاقم به اون خانم این کار احمقانه رو انجام دادم و ایشون هم به دلیل بی محلی وبی مسوولیتی و شایدهم لجبازی من ازدواج کرد . نهایت اینکه با توجه به علاقه هر دو مون به هم الان حدود یه ماهی میشه(1ماه بعد از ازدواجش ) که دوباره با هم تو همین شرایطی که داره رابطه داریم که من با مادرش موضوع پشیمونیمو در میون گذاشتم و اینکه اون برگرده و منم برام این شرایطش قابل قبوله ،که ایشون هم با توجه به علاقه فوق العاده ای که به من داشت و داره از پیشنهادم استقبال کرد و حتی خود این دخترخانم هم خیلی به این پیشنهاد علاقه نشون داد اما نمیدونه که از کجا شروع کنه و از یه طرف هم میگه دلش برای اون پسره میسوزه و برای خانوادش که پسرشون 2 بارباید طلاق رو تجربه کنه و از طرفی همچنین موضوع ازدواج قبلی اون آقا هم این خانم رو عذاب میده .در ضمن رفتارهای خصیصانه و زشت اما در عین حال مودبانه اون آقا هم تودو دلی گذاشتتش که براش خیلی سخته .

به هر حال اگه ممکنه حتماً راه و روش درست رو بهم نشون بدین و اینکه با این شرایط آیا در صورت پیشرفت تمام امور بر وفق مرادمون ، درزندگی آینده مون با توجه به اینکه من با تجربیات قبلیم در زندگی و شناخت از خودم این خانم رو خیلی مناسب و ایده ال زندگیم میدونم ، موفق خواهیم بود ؟

سلام اقای دکتر
من دانشجوی سال 3 پزشکی هستم.حدود 5 سال با دختری دوستم.قرار با هم ازدواج
کنیم. دوستم وابستگی شدیدی به من داره الانم 18 سالشه.
 جدیدن متوجه شدم که مشکلی داره.تازگی ها بهم گفته حدود 1سال هروقت
تنهاست خیالات عجیبی به سرش میزنه.می گه احساس میکنه تنها نیست.فکر میکنه
من یا کس دیگه ای مثل داداشش پیشش.من فکر میکردم شاید فقط قوه تخیلش قوی
اما مسآله خیلی یچیده تره .اون میتونه لمس کنه. اکثر موقعها منو میبنه
میگه حتی میاد رو پام میشینه. باهام حرف میزنه منم جواب میدم. بعضی وقتها
حتی 10 نفرو با هم می بین مثل مهمونی. حتی یبار دید یکی میخواد ازیتش کن
رفت چاقو ورداشت که اونو بزنه.همین منو میترسونه. تصوراتش خیلی واقعیه.
اون دختره گوشه گیریه.افسردست, احساس تنهایی میکنه, خیلی به من وابستس.
با خانوادشم مشکل داره. فکر کنم هرچی لازم بود گفتم. اقای دکتر خواهش
میکنم به عنوان همکار کمکم کنید. من چی کار کنم؟ این چه بیماریه که دوستم
گرفتارش شده؟